W lutym zapraszam do Starej Karczmy w Jeleśni, gdzie będzie można zobaczyć wystawę moich drewnianych "Ptaszków beskidzkich".
Jednym z najważniejszych działań związanych z projektem: Kultura u Korzeni Sacrum i Profanum w Beskidach są wystawy, wernisaże spotkania ze sztuką związaną z kulturą ludową. W tych działaniach Fundację 9sił wspiera wielu artystów.
Od ponad 3 lat towarzyszy im również twórczość artysty Zbigniewa Burego, którego lutowy wernisaż wystawy rzeźb „Ptaszki beskidzkie” w Starej Karczmie w Jeleśni będzie jednym z wydarzeń towarzyszących tegorocznej edycji projektu. Ta wyjątkowa wystawa rzeźb „Ptaszki Beskidzkie” autorstwa Zbigniewa Burego z Roczyn – artysty, który w swojej twórczości łączy wrażliwość na przyrodę z głębokim zakorzenieniem w kulturze regionu, przybliży nas do czułej twórczości, której bohaterami będą PTASZKI.
Ptaki w kulturze ludowej symbolizowały boskość, nieśmiertelność, wolność, ale też duszę i zaświaty, pełniąc rolę wróżebną (np. bocian zwiastujący dziecko, kukułka licząca lata, kruki jako łącznicy ze światem umarłych). Różne gatunki miały przypisane specyficzne znaczenia, od pomyślności (bocian) przez miłość (gęś) po ostrzeżenie (sowa, ptak wlatujący do domu). Symbolika ta przejawiała się w obrzędach, przysłowiach, sztuce ludowej, gdzie ptaki były bohaterami mitów i symbolizowały cechy ludzkie.
– Monika Wróbel, prezes Fundacji 9sił
Zbigniew Bury (urodził się 1966 w Wadowicach) – jest artystą działającym interdyscyplinarnie, uprawiającym malarstwo, ceramikę, rzeźbę.
Pisać o Zbigniewie Burym, to pisać o artyście, który jednym okiem się śmieje, a drugim płacze. Pozornie ludyczny, rozpasany, prowokujący, w istocie jest delikatny, czujący, empatyczny. Unikający patosu, ciekawy ludzkich opowieści, jednocześnie nieuszeregowany, niestawkowy – Wolny. Zacytowane powyżej słowa dotyczą nie tylko obrazów. To artystyczne credo i wiara w Obraz Świata, w którym artysta stoi po stronie wartości i tych, którym odebrano prawo głosu.
Opowieści egzystencjalne – odnoszą się do Doświadczenia Jego Życia. Powracające motywy: anioła/diabła, kolędników beskidzkich i ptaszków to wyznanie wiary artysty w zwyczajną moc opowieści źródłowych. Poorane bruzdami, surowe twarze. Za brzydkie, żeby się podobać, za mocne, żeby przejść obojętnie.
Twórca pokazuje w swoich pracach, jak wątła jest granica między dobrem a złem.
To, co się robi w miłości, jest zrobione dobrze. Warunek van Gogha spełniony. Sztuka Zbyszka jest afirmacją, szukaniem właściwego wymiaru i właściwych proporcji dla opowieści o obecności, w Jego życiu, ludzi i zdarzeń. To odpowiedź na pytanie o formę. Formalna podstawa. Proste, wyraziste cięcia służą oddzieleniu swojego od obcego, ważnego od nieważnego. Nie ma niedoróbek. Jest perfekcyjny.
W warstwie treści Jego rzeźba jest zapisem zachwytu nad urodą świata. Anioł, diabeł.
Jeden z punktów odniesienia. Nasza kultura sprywatyzowała opowieści i postacie biblijne. Syna Bożego – Pana Jezusa sprowadzając do przydrożnej figury Frasobliwego, jak w rzeźbach Bolesława Ścigi, a Demona Zła – do figur poczciwych diabłów: Boruty i Rokity.
Afirmacja – opowieści źródłowych. Odreagowanie. Lustro / a prześmiewcze grozy. Niepewności, smutku, samotności, obaw. Sztuka jako miejsce dla opowieści wstydliwych, bezdomnych, spychanych w podświadomość. Bez patosu.
* * *
Twórczość Zbigniewa Burego jest bezcenna przez swą moc. Ślady piły i odciski palców, które zostawia Zbyszek na swoich figurach, możemy wypełnić własnymi emocjami, wzruszeniami, myślami, żeby iść dalej Swoją Drogą, w swoje życie i ważności, ubogaceni, utwierdzeni w przekonaniu, że pomimo wszystko to Piękny Świat, w którym nie jesteśmy sami.
– prof. Piotr Jargusz
Projekt dofinansowano z funduszu Unii Europejskiej NextGenerationEU w ramach Krajowego Planu Odbudowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz